donderdag 11 september 2008
dinsdag 2 september 2008
zondag 31 augustus 2008
vrijdag 29 augustus 2008
woensdag 20 augustus 2008
Now
Live now, it's existent
All is related
All is relative
We all together are one
The past is gone
The future isn’t here yet
The now is the only existent moment
Make it beautiful now
Remain in this Moment
All is related
All is relative
We all together are one
The past is gone
The future isn’t here yet
The now is the only existent moment
Make it beautiful now
Remain in this Moment
dinsdag 24 juni 2008
Bod – Rig Punda
Today I received a phone call from Rabjor, he walked from his monastery in Kopan to Boudha. 15 minutes after we met at the stupa.
“I’ll go to Tibet this week.”
I can not believe what I hear, years ago he escaped from it, and for months now Tibet is a very tensed place, left alone for monks like him who escaped it.
He explains that the killing is still going on in Tibet, where the people started to demonstrate a couple of months ago. China locked since then Tibet for every foreigner, no extra eyes in theirs affairs. Many Tibetans go demonstrate mostly every day in Kathmandu, where the Nepali police quiet hard reacts upon them. Somehow understandable, China is a mighty neighbor. Many demonstrations are going on all over the globe, with no result then empty promises and words until so far.
Rabjor - who already made his photograph appear in the newspaper here while being arrested - and another few monks and Tibetans started “Bod – Rig, Punda”, which more or less means: All Cast Brotherhood. “We are all brothers”, one monks explains the chosen title.
The plan: 50 monks and Tibetans will leave this weak very early in the morning from Kathmandu, to go walk to the Tibetan border. All will wear T-shits with ‘Human Right Tibet?’ and ‘No More Genocide In Tibet’. If they can make it up to there without being captured by the Nepali police or army, they will walk into Tibet.
Most of them once walked the same walk, but to the other way, on the run for the Chinese police / army, out of Tibet. And they are outlaws there now.
At first Rabjor tells me he is not afraid, but seconds later he expresses he is aware of the high risk. He is not afraid for Nepali police or jails, but he knows how it is in Tibet. On his determined face I can read the questions about what after the border.
“Walk everyday 35 cora’s for me.” Is his answer on my request what I can do. 35, his age.
I look at my friend his face when we say goodbye at the end of the afternoon and realize this might be the last time I see him.
“I’ll go to Tibet this week.”
I can not believe what I hear, years ago he escaped from it, and for months now Tibet is a very tensed place, left alone for monks like him who escaped it.
He explains that the killing is still going on in Tibet, where the people started to demonstrate a couple of months ago. China locked since then Tibet for every foreigner, no extra eyes in theirs affairs. Many Tibetans go demonstrate mostly every day in Kathmandu, where the Nepali police quiet hard reacts upon them. Somehow understandable, China is a mighty neighbor. Many demonstrations are going on all over the globe, with no result then empty promises and words until so far.
Rabjor - who already made his photograph appear in the newspaper here while being arrested - and another few monks and Tibetans started “Bod – Rig, Punda”, which more or less means: All Cast Brotherhood. “We are all brothers”, one monks explains the chosen title.
The plan: 50 monks and Tibetans will leave this weak very early in the morning from Kathmandu, to go walk to the Tibetan border. All will wear T-shits with ‘Human Right Tibet?’ and ‘No More Genocide In Tibet’. If they can make it up to there without being captured by the Nepali police or army, they will walk into Tibet.
Most of them once walked the same walk, but to the other way, on the run for the Chinese police / army, out of Tibet. And they are outlaws there now.
At first Rabjor tells me he is not afraid, but seconds later he expresses he is aware of the high risk. He is not afraid for Nepali police or jails, but he knows how it is in Tibet. On his determined face I can read the questions about what after the border.
“Walk everyday 35 cora’s for me.” Is his answer on my request what I can do. 35, his age.
I look at my friend his face when we say goodbye at the end of the afternoon and realize this might be the last time I see him.
zaterdag 19 april 2008
The Great Wide Open
Om me heen zijn nog wat restanten van een levenswijze.
Het is mei 2007 en mijn tijd in Nepal zit er bijna op. Heb ik me in het begin verzet tegen het idee dat de stupa in Boudha een ‘speciaal’ object is, tegen die tijd heb ik gezien en ervaren dat de effecten en handelingen rondom de stupa krachtiger zijn dan op elke andere plek die ik ken. Mijn rondgangen op de stupa zijn nu aangelegenheden om mijn leven de revue te laten passeren, alvorens er naar terug te keren. In café New Orleans herformuleer ik mijn gedachten in steekwoorden op papier. Loop er een paar dagen mee op zak, besluit dan tijdens een wandeling op de stupa ze achter te laten in een kleine opening in een lichtmast. Lijkt me een gepaste plek.
In Boudha had ik enkel wat kleren, een laptop en tegen het eind wat verf en kunst. Himalayan bergen, oosterse chaos en heiligdommem tegen de achtergrond van mensen die bezig zijn met het leven en de kunst ervan. De ongekende vrijheid van geen bezit. Tegen dat decor zie ik dat geloof in jezelf en durf een waanzinnig leven verschaft. Het echt volgen van je hart.
Het is 14 mei 2007. In café New Orleans, Boudha is een vrouw nerveus drie keer van stoel aan het wisselen tot ze een soort van rustige plek vindt. In het donker, bij de bar. Vol met vragen over relaties is ze speciaal deze dag naar Boudha gekomen, had het gevoel dat Boudha een bijzondere plek is.
Omstreeks 15:30 betreed ik New Orleans, vol van een week vol reflecties en ervaringen. Binnen herinnert Nabaraj me de aan door mij vergeten moederdag, de vrouw bij de bar haakt in. Mijn moeder bereik ik niet de dag, maar met de vrouw wissel ik nummers uit.
Twee dagen later, alleen in een natuurpark net buiten de stad, verteld ze me wie ze is en wat ze zoekt. Net als iedereen zoekt ze warmte, aansluiting, begrip, hartelijkheid.
Maar er is iets. Als ik terug ben in Nederland droom en zie ik de dingen die zij beleeft en ziet, terwijl zij dan nog in India is. Wat dit betekend weet ik nog niet maar ik neem dit hoogst serieus. Het brengt me naar India, terug naar haar. En het resulteert in emigratie, met de meest essentiële vragen die een mens zich kan stellen: ‘Wat betekend dit allemaal? Wat was het oorspronkelijke plan?’
Als ik geloof in dat ik Cloe ‘moest treffen’, in Boudha, halverwege waar we beide normaal wonen, dan houdt dat een vooropgezette planning in.
Aan het einde van dingen weten we of ze wijs waren, voor nu diende deze situatie zich zo aan. Er is in elk geval maar een manier om erachter te komen, door te gaan.
Het is mei 2007 en mijn tijd in Nepal zit er bijna op. Heb ik me in het begin verzet tegen het idee dat de stupa in Boudha een ‘speciaal’ object is, tegen die tijd heb ik gezien en ervaren dat de effecten en handelingen rondom de stupa krachtiger zijn dan op elke andere plek die ik ken. Mijn rondgangen op de stupa zijn nu aangelegenheden om mijn leven de revue te laten passeren, alvorens er naar terug te keren. In café New Orleans herformuleer ik mijn gedachten in steekwoorden op papier. Loop er een paar dagen mee op zak, besluit dan tijdens een wandeling op de stupa ze achter te laten in een kleine opening in een lichtmast. Lijkt me een gepaste plek.
In Boudha had ik enkel wat kleren, een laptop en tegen het eind wat verf en kunst. Himalayan bergen, oosterse chaos en heiligdommem tegen de achtergrond van mensen die bezig zijn met het leven en de kunst ervan. De ongekende vrijheid van geen bezit. Tegen dat decor zie ik dat geloof in jezelf en durf een waanzinnig leven verschaft. Het echt volgen van je hart.
Het is 14 mei 2007. In café New Orleans, Boudha is een vrouw nerveus drie keer van stoel aan het wisselen tot ze een soort van rustige plek vindt. In het donker, bij de bar. Vol met vragen over relaties is ze speciaal deze dag naar Boudha gekomen, had het gevoel dat Boudha een bijzondere plek is.
Omstreeks 15:30 betreed ik New Orleans, vol van een week vol reflecties en ervaringen. Binnen herinnert Nabaraj me de aan door mij vergeten moederdag, de vrouw bij de bar haakt in. Mijn moeder bereik ik niet de dag, maar met de vrouw wissel ik nummers uit.
Twee dagen later, alleen in een natuurpark net buiten de stad, verteld ze me wie ze is en wat ze zoekt. Net als iedereen zoekt ze warmte, aansluiting, begrip, hartelijkheid.
Maar er is iets. Als ik terug ben in Nederland droom en zie ik de dingen die zij beleeft en ziet, terwijl zij dan nog in India is. Wat dit betekend weet ik nog niet maar ik neem dit hoogst serieus. Het brengt me naar India, terug naar haar. En het resulteert in emigratie, met de meest essentiële vragen die een mens zich kan stellen: ‘Wat betekend dit allemaal? Wat was het oorspronkelijke plan?’
Als ik geloof in dat ik Cloe ‘moest treffen’, in Boudha, halverwege waar we beide normaal wonen, dan houdt dat een vooropgezette planning in.
Aan het einde van dingen weten we of ze wijs waren, voor nu diende deze situatie zich zo aan. Er is in elk geval maar een manier om erachter te komen, door te gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)
