The Great Wide Open

Om me heen zijn nog wat restanten van een levenswijze.

Het is mei 2007 en mijn tijd in Nepal zit er bijna op. Heb ik me in het begin verzet tegen het idee dat de stupa in Boudha een ‘speciaal’ object is, tegen die tijd heb ik gezien en ervaren dat de effecten en handelingen rondom de stupa krachtiger zijn dan op elke andere plek die ik ken. Mijn rondgangen op de stupa zijn nu aangelegenheden om mijn leven de revue te laten passeren, alvorens er naar terug te keren. In café New Orleans herformuleer ik mijn gedachten in steekwoorden op papier. Loop er een paar dagen mee op zak, besluit dan tijdens een wandeling op de stupa ze achter te laten in een kleine opening in een lichtmast. Lijkt me een gepaste plek.

In Boudha had ik enkel wat kleren, een laptop en tegen het eind wat verf en kunst. Himalayan bergen, oosterse chaos en heiligdommem tegen de achtergrond van mensen die bezig zijn met het leven en de kunst ervan. De ongekende vrijheid van geen bezit. Tegen dat decor zie ik dat geloof in jezelf en durf een waanzinnig leven verschaft. Het echt volgen van je hart.

Het is 14 mei 2007. In café New Orleans, Boudha is een vrouw nerveus drie keer van stoel aan het wisselen tot ze een soort van rustige plek vindt. In het donker, bij de bar. Vol met vragen over relaties is ze speciaal deze dag naar Boudha gekomen, had het gevoel dat Boudha een bijzondere plek is.
Omstreeks 15:30 betreed ik New Orleans, vol van een week vol reflecties en ervaringen. Binnen herinnert Nabaraj me de aan door mij vergeten moederdag, de vrouw bij de bar haakt in. Mijn moeder bereik ik niet de dag, maar met de vrouw wissel ik nummers uit.
Twee dagen later, alleen in een natuurpark net buiten de stad, verteld ze me wie ze is en wat ze zoekt. Net als iedereen zoekt ze warmte, aansluiting, begrip, hartelijkheid.

Maar er is iets. Als ik terug ben in Nederland droom en zie ik de dingen die zij beleeft en ziet, terwijl zij dan nog in India is. Wat dit betekend weet ik nog niet maar ik neem dit hoogst serieus. Het brengt me naar India, terug naar haar. En het resulteert in emigratie, met de meest essentiële vragen die een mens zich kan stellen: ‘Wat betekend dit allemaal? Wat was het oorspronkelijke plan?’

Als ik geloof in dat ik Cloe ‘moest treffen’, in Boudha, halverwege waar we beide normaal wonen, dan houdt dat een vooropgezette planning in.
Aan het einde van dingen weten we of ze wijs waren, voor nu diende deze situatie zich zo aan. Er is in elk geval maar een manier om erachter te komen, door te gaan.